Karar (Öykü)


Önsöz: Bu öykü X-Bilinmeyen dergisi Mart 1979 sayısında yayınlanmıştı. Hibernasyon...

Gezegende milyonlarca kişi yaşıyordu, ama çok az hareket görülüyordu. Parlak halkaların altındaki dev kentlerde bir kaç yüz Satürn'lü ancak dolaşıyordu.

Orxo 8, düşünüyordu. Zaten düşünmekten başka bir şey yapamazdı. Geriye kalan çok az yaşam birimini kullanmak istemiyordu. Şu anda bir bölmede donmuş olarak yatıyordu, sadece beyin dalgalarından, yaşadığı anlaşılabiliyordu.

Aynı durumda 7 milyon kadar kişi vardı. Belirli zamanlarda olağan yaşama dönerek gezegenin geçirdiği evrimi gözden geçirebiliyorlar değişikliklere tanık olabilmek için soğuk tabutlarından kalkabiliyorlardı. Ama bunun dışında, bedenlerini hiç bir şekilde kullanamıyorlardı. Sadece bir beyin dalgası kıpırtısı şeklinde yaşayabiliyorlardı.

Orxo 8, çok uzun zamandan beri yaşama dönmediğini fark etti. Doğrusu merak ediyordu gezegendeki yaşamı. Uyanabilmesi için bunu düşünmesi yeterliydi. 

Duyularının yerine geldiğini fark etti. Yavaş yavaş tüm bedeni bir sıcaklık sardı. Beş dakika kadar sonra ellerini, sonra ayaklarını kıpırdattı ve zor da olsa, ayağa kalktı. Donmuş bölmelerin korunduğu odanın kapısı, o yaklaşınca otomatik olarak açıldı. Işık. önce gözlerini rahatsız etti, ama bir süre sonra ona da alıştı.

Gezegen sakinleri, olağan yaşam süreleri olan 80 yılın 60'ım doldurduktan sonra düşük yaşam aygıtına alınma iznine sahip olabiliyorlardı. Son 20 yılı yavaş yavaş kullanıyorlardı. Dışarıya çıktığında 60 yaşın altında olan çok kimseye rastlayacağını sanıyordu. Ama sokakların tenhalığı onu şaşırttı. Özel uğraşı, astronomiydi. Yıllar önce (Yaşam birimine göre bu, aylar önce olarak nitelendirilebilirdi) yine böyle bir düşük yaşamdan uyanış gününde, bütün zamanını teleskop başında geçirmiş, hiç ayrılmak istememişti. Ama dışarıda fazla kalması, hem yaşamını kısaltır, hem de soğukta kalan dirençsiz bedenin çeşitli zararlara uğrayabilme tehlikesi ortaya çıkardı. Akşama doğru, yeniden düşük yaşam aygıtına dönmek zorunda kalmıştı.

Şimdi, bir kez daha güzel bir gün yaşamak üzere gözlemevine gidiyordu. Gözlemevi, oldukça büyük bir binaydı. Büyük, madeni kapının açık olması biraz garibine gitti, ama pek aldırmadı. İçeriye girdiğinde bütün eşyaların paramparça, etrafın kırık dökük şeylerle doiu olduğunu gördü Eski dostu Utco 6, yerde oturmuş, boş gözlerle duvara bakıyordu. 

Hemen arkadaşının yana koştu.
«Ne oldu Utco 6?»
Utco 6, gözlerini Orxo 8'in üzerinde odakladı.
«Kimsiniz?» dedi zorlukla.
«Beni anımsamadın mı? Eski dostun Orxo 8.»
«Evet,» dedi Utco 6 «Evet, anımsadım. Çok kötü bir haldeyim»

«Ne oldu sana? Gözlemevinin bu hali ne?»

«Birtakım gençler... Bu aygıtların hiç bir işe yaramadıklarını, zaten yaptığımız işin de saçma olduğunu öne sürüyorlardı. Onlara engel olmak istedim, ama başaramadım... Bir kaç yıldır bu tür eylemler sürüp gidiyor. Ne yapacağımı şaşırdım.»

«Kaç yıl oldu onlarla görüşeli, Utco 6?»
«Çok uzun zaman geçti. On yıl kadar önce. Ne kadar gençtim o zaman. Şimdi çöktüm... Sen ise, değişmemişsin, doğal olarak. Halbuki ben 65, sen 71 yaşndasın, yanılıyor muyum?»

«Hayır, ama neden düşük yaşama girmedin? 5 yılın geçmiş bile.»

«Bilmiyorum. Öyle bir durumu, yaşam olarak kabul edemiyorum, belki aslında. Ama dayanacak gücüm kalmadı... Söylesene nasıl bir şey "düşük yaşam"da olmak?»

«Garip bir duygu. Her yerde olduğunu duyuyorsun, ama bedenin sana ait değil. Sadece düşünüyorsun.»

«Bir daha ne zaman uyanacaksın Orxo 8?»

«Bilmiyorum. Dışarıdaki olaylar pek hoşuma gitmiyor doğrusu. Düşünmek daha ilginç geliyor belki.»

«Beni götürsene Orxo 8. Bıktım bu kötü yaşamdan. Belki düşük yaşam daha iyidir.»

Dışarıya çıktılar.. Sokaklar yine boştu. Bir genç kaldırımda yavaş yavaş yürüyordu. Etrafına bakıyor, ilginç bir şey arıyordu, belki de. Ara sokaklardan birinden, önüne küçük bir hayvan çıkı... Anında da tekmeyi yedi, havalandı; biraz ötedeki duvarın önüne düştü; çırpındı ve öldü.

Utco 6, başını kaldırdı. Orxo 8'e baktı.
«Desene düşünmek için epeyce zamanımız olacak!»

Yorumlar

Popüler Yayınlar